سالم باشیم

زندگی سالم

خانه/زندگی سالم

داشتن كودك معلول و رويارويي با اجتماع

5 شنبه 28 آذر 1394
اگر كودك معلولي داريد و مرتب با سوال ديگران در مورد وضعيتش روبرو مي شويد،با درنظر گرفتن نسبت پرسنده و اينكه چقدر ميخواهيد موضوع باز شود، به سوالاتشان پاسخ دهيد.

اگر والدين نوزادي باشيد كه با نارسايي و معلوليت متولد مي شود، يك چنين سوالي "آخي، مشكل كودكتان چيست؟" قلبتان را به درد مي آورد و تن تان را مي لرزاند، نه؟ شايد هم ديگر به اين سوالات عادت كرده ايد، بخصوص اگر نقص كودكتان جسماني باشد و نشود پنهانش كرد. در چنين حالتي هر چه بيشتر بگذرد، تفاوت ميان فرزند شما و ديگر كودكان مشهود تر مي شود و بدون شك دير يا زود بايست به چنين سوالاتي پاسخ دهيد.

در چنين مواقعي اگر كسي كه سوال را مي پرسد، موجود احمقي نباشد، بيشتر ناراحت مي شويد، چون نمي توانيد درك كنيد چطور كسي مي تواند تا اين حد بي عاطفه باشد؛ چون شما خودتان مي دانيد كه كودكتان طوري اش نيست، فقط يك سري مشكلات جسماني دارد كه بيشتر كودكان ندارند، تنها تفاوت اش با بقيه همين است.

حالا اصلا چطور بايد به چنين سوالي جواب داد؟

پرسنده ي سوال كيست: واضح است كه بايد براي خانواده و دوستان نزديك توضيحات بيشتري بدهيد و ماجرا را خوب باز كنيد. اول از همه اينكه مي دانيد آنها شما و كودكتان را دوست دارند و دوم اينكه حرفتان را قبول مي كنند.

چقدر مي خواهيد نسبت به اين قضيه باز باشيد و حرف بزنيد: لازم نيست غريبه ها از سير تا پياز ماجرا را بدانند، مگر اينكه خودتان دوست داشته باشيد تمام قصه را تعريف كنيد و آن ها هم واقعا دوست داشته باشند ماجرا را بدانند. حواستان باشد گاهي اوقات مردم فقط از روي ادب حال كودكتان را مي پرسند و نبايد دو ساعت وقتشان را با قصه گويي بگيريد.

ميزان تحمل و طاقت شما وقتي پاي اين موضوع به ميان مي آيد: يادتان باشد وظيفه نداريد به همه جواب بدهيد، ولي اين را هم بدانيد كه هرچه بسته تر باشيد مردم فكر مي كنند وضعيت كودكتان وخيم تر است. مي توانيد يك سري از واقعيات كلي را تعريف كرده و جزئيات ماجرا را حذف كنيد.

البته همه چيز تا وقتي خوب است كه بدانيد طرف مقابلتان موجودي با احساس و دلسوز است، وگرنه مثلا اگر كسي از شما يا همسرتان بپرسد آيا شرايط كنوني كودك تقصير شما بوده، واقعا چه جوابي بايد به او داد؟ يا در مورد والديني كه سرپرستي يك كودك معلول را به عهده گرفته اند، اگر كسي ازشان بپرسد چرا چنين كاري كرده و حاضر شده اند از چنين كودكي نگهداري كنند، جوابش چيست؟

در اين موارد هيچ عيبي ندارد كه حقيقت را به چنين آدمي بگوييد: كه اصلا مهم نيست كودكتان چه مشكلي دارد و اتفاقا به خاطر همين مشكلاتش است كه اين همه دوستش داريد، چون او هر چه هست، با تمام معضلات و نقص هايش، فرزند شماست و شما او را همين گونه كه هست شناخته و پذيرفته ايد. بسته به شرايط شايد بتوانيد خطابه اي هم به آن شخص بكنيد و برايش حقيقت را از تصورات بد جدا كنيد (اگر اين شخص يكي از اعضاي خانواده است و قرار است بارها و بارها با كودكتان ديدار داشته باشد)، يا اينكه شانه اي بالا بيندازيد و بي تفاوت از كنارش رد شويد (اگر غريبه باشد يا بدانيد توجيه كردنش بي فايده است.)

هيچ عيبي ندارد كه بي تفاوت راهتان را بكشيد و برويد. اگرچه اطلاع رساني به مردم براي روشن كردن آن ها و تغيير باورهاي اشتباهشان در مورد كودكان معلول كار خيلي خوبي است، ولي برخي آدم ها كارشان نظر دادن و غيبت كردن در مورد همه است (از جمله كودك شما). بدانيد كه چنين رفتاري در ذات اينگونه افراد است و مشكل خودشان است نه شما.

 

كاري از گروه محتواي سالم باش

كتاب اولين سال تولد كودك به زبان آدميزاد/ دكتر جيمز گِي لُرد و ميشل هِي گن/ مترجم: روجا خداپرست/ ناشر: هيرمند/ ص377